Elit scias summo et hominem

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Cuius similitudine perspecta in formarum specie ac dignitate transitum est ad honestatem dictorum atque factorum. Et nunc quidem quod eam tuetur, ut de vite potissimum loquar, est id extrinsecus; Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Hoc uno captus Erillus scientiam summum bonum esse defendit nec rem ullam aliam per se expetendam. Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam.

Ut scias me intellegere, primum idem esse dico voluptatem, quod ille don. Ita nemo beato beatior. Sed residamus, inquit, si placet. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Positum est a nostris in iis esse rebus, quae secundum naturam essent, non dolere;

Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Licet hic rursus ea commemores, quae optimis verbis ab Epicuro de laude amicitiae dicta sunt. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos. Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Sed tu istuc dixti bene Latine, parum plane. A mene tu?

Sed audiamus ipsum: Compensabatur, inquit, tamen cum his omnibus animi laetitia, quam capiebam memoria rationum inventorumque nostrorum. Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Duo Reges: constructio interrete. Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit.